Zdjęcie to wykonałem w Portugalii 3 kwietnia 2020 roku, cztery dni przed największą superpełnią 2020 roku. Świat znajdował się w trakcie lockdownu spowodowanego pandemią COVID. Wierzę, że jest to Księżyc w momencie, w którym był najczęściej obserwowany w swojej historii. Nigdy wcześniej nie żyło tak wielu ludzi – około 7,8 miliarda. Nigdy wcześniej tak wielu nie było jednocześnie odizolowanych; tamtej wiosny ponad połowa świata pozostała w domach. Niebo było czystsze niż od dziesięcioleci, dzięki mniejszemu ruchowi i ograniczeniu przemysłu. W tamtym roku gwałtownie wzrosła sprzedaż teleskopów. Miliony okien, a nad nimi wszystkimi jeden obiekt.
Księżyc zawsze pokazuje Ziemi tę samą stronę. Jest związany pływowo, więc widok na tym zdjęciu jest dokładnie tym samym widokiem, jaki widział każdy człowiek, który kiedykolwiek żył. Dwunastu ludzi chodziło po nim w latach 1969–1972. Niektórzy wciąż w to wątpią, ale pozostawione tam lustra laserowe odpowiadają każdej nocy. Podmioty trzecie, takie jak indyjska misja Chandrayaan-2 czy LRO należąca do NASA, sfotografowały z orbity miejsca lądowania, flagi i ślady łazików. Księżyc oddala się od Ziemi o 3,8 cm rocznie, co mierzy się za pomocą tych samych luster. Stabilizuje on nachylenie osiowe Ziemi; bez niego nasze pory roku byłyby chaotyczne, a on umożliwił stabilny klimat i życie, jakie znamy. Dzień na Księżycu trwa około miesiąca czasu ziemskiego. Jego grawitacja porusza oceanami – to czysta fizyka. Jego wpływ na to, jak się rodzimy, jak myślimy i jak się zachowujemy, był wielokrotnie badany i nigdy nie został udowodniony. To, co jest prawdą, jest prawdą; to, co jest wiarą, jest wiarą. Księżyc odbija tylko około 12% docierającego do niego światła słonecznego, podobnie jak zużyty asfalt, i od zarania dziejów jest najważniejszym światłem naszych nocy, dzięki pożyczonemu blaskowi. Tamtej nocy był po prostu tym samym punktem odniesienia dla wielu.
Jeden punkt widzenia, wspólny dla wszystkich ras, grup wiekowych, kultur, religii i krajów.